Professor Deaf

Cutting Edge: CD recensie

Geen Delorean met flux capacitor, maar een stevige dosis koper is wat je nodig hebt om in de tijd te reizen! Dat bewijst het Leedse collectief Professor Deaf op hun eerste album "Chicken swing" (of "Chicken's wing" voor de fans van woordspelingen). Ze noemen zichzelf "de kleinste Big Band van België" en ze zullen niet ver van de waarheid zitten. Het gros van de nummers dateert uit de jaren '30 en '40, de hoogtijdagen voor rythm-and-blues en swing, en daarmee weet je meteen in welk genre hun muziek zich situeert. Covers dus, maar toch kan je Professor Deaf moeilijk een coverband noemen. Ze geven alle nummers een eigen inkleding en doorspekken ze met improvisatie zodat het volledige album een speelse ondertoon krijgt.

Met "There ain't nobody here but us chickens" vliegen de blazers er meteen in. Een swingende start! "Alright, okay, you win" breit daar een vervolg aan. Het is moeilijk om niet mee te shaken op je stoel, een gevoel dat door het heel aanwezige, diepe contrabasritme nog wordt aangezwengeld. Bluesklassieker "T-Bone shuffle" krijgt evenzeer een swingjasje aangemeten. Het samenspel van blazers neemt hier de bovenhand, terwijl op het snelle "Your mind is on vacation" de piano voor het eerst op de voorgrond treedt en gaat ze een dialoog aan met de saxofoon. Bij "It don't mean a thing" maakt de viool zijn snedige intrede en begint Van den Nest zelfs even te scatten. We zouden haast gaan denken dat deze mannen het interbellum actief beleefd hebben.

Het jazzy "She's the no sleepin'est woman" en onze favoriet "Is you is or is you ain't my baby" (heerlijke "slang" toch) zorgen voor rustpunten tussen al dat swingend geweld. Professor Deaf creëert perfect de sfeer van een Amerikaanse nachtclub uit de jaren '30, waar elk moment een zwoele zangeres het podium kan betreden. Geen zangeres, maar de korrelige stem van Van den Nest past er al even goed op. Is dit de 'grain' waar Alex Callier het wekelijks over heeft?

Centraal op het album prijkt het zelfgeschreven "Endless road", een rasecht bluesnummer met een Vlaamse tint, want horen we de gitaar niet even "Ik ben zo eenzaam zonder jou" janken? Echt bluesgevoel! Als we toch een puntje van kritiek willen geven: het mocht iets korter, want werd bijna eindeloos, al is dit uiteraard inherent aan het genre.

Afsluiten doen ze met een cover van Prince. "Kiss" wordt bijgekleurd tot een James Brown versie, waarin wat plezanterie is verwerkt. Voor de liefhebbers van swing en big bands is "Chicken swing" zeker een aanrader, maar ook niet-kenners zullen stiekem meezingen en dansen. Groots werk van de kleinste big band!

 

Attic Blues Herent nov 2011

Laatste band alweer en deze keer al 'gevestigde waarden ', zoals dat heet in een stomende jump & swingset, tempo hoog en random ambiance door 10 (11?) gasten die hier de gas doen branden rond een frontman die deze keer zijn plaats kent. De machtige baritonsax (Eric Doyen) sleept zijn kompanen blazers ( 3 tenors en twee trompetten een heel verdienstelijke Luc Borms aan de mondharmonica) mee in een heel overtuigende set die we natuurlijk ook al van vroeger kennen.

Toen noemde de Band nog 'The Eardrums', dat werden intussen de Swingaholics om evidente reden zoals je wel kan horen (niet??ga dan naar de myspace van de jongens en geniet ook van 'Allright OK', de T-Bone shuffle', 'Room to Move' en meer? )

Enjoy the voice of Rudy van den Nest, de gitarist/zanger en medefrontman en get your ass naar een volgend optreden van deze 'one of a kind' band, als je ze nog niet mocht gezien hebben, Ab-so-luut de moeite waard en het is eigenlijk met lemen voeten dat ik een beetje voortijdig de zaal verlaat want de James Brown medley zit er ongetwijfeld nog aan te komen ook ! Helaas, het weekje nachtshift en te weinig slaap laat zich voelen nu. Een laatste kop koffie in 'Den Travoo' zet me even later toch alweer veilig op de baan.

 

Back To The Roots nov 2011

Geen band past beter om af te sluiten dan een band met zes koperblazers, Professor Deaf met zijn baritonsax niet meegerekend. Geen Magnificent Seven, maar wél The Swingaholics die er een erezaak van maken om het publiek dansend, wippend en deinend te houden tot ver voorbij middernacht. Met tot de verbeelding sprekende songtitels als 'I Never Lick Your Shoe' en 'No Work, No Pay' - met de variatie 'No beer, no play' - namen zij je mee op die swingende verkenningstocht die de bigbands hen vooruit waren gegaan. Frontman Eric Doyen in ceremoniële toga zorgde voor de jump en jazzy mood terwijl zanger-gitarist Rudy Van den Nest een aanval deed op je gemoed vanuit het smekende 'I Need Your Love So Bad' met een onderdrukte snik in zijn stem. De jubelsfeer zette zich voort tot in de vroege zondaguurtjes, waarna een punt werd gezet achter de achtste editie van het 'Rhythm & Blues Festival', waar Belgische groepen het mooie weer mochten maken. Al moeten deze bands dan optornen tegen de grote namen en bluesvedettes, wanneer deze tien uur lang het publiek kunnen vermaken met een bluesmix van power, plezier en passie, wie kan daar ongevoelig onder blijven!

 

Bluesfestival Zele mei 2010

Het was een blij weerzien met Professor Deaf & The Swingalholics. Ze hebben gisteren weer bewezen dat ze één van de beste partybands van Vlaanderen zijn. De "Horny Horns" maakten weer veel leute, er werd zelfs tijd gemaakt om een potje te kaarten tijdens een solo van Rudy Van Nest. Enfin, alle gekheid op een stokje, dit is echt grote klasse en er mogen er veel een puntje aan zuigen. Het was echt de revival van de big-band stijl waar Louis Jordan 'himself' trots zou zijn op geweest. Stevige jump en swingblues met de nodige tijd voor lekkere harpsolo?s van Luc Borms, die zich letterlijk de longen uit het lijf blies. Dit is echt muziek naar het hart van de mensen, want het duurde niet lang voor de eerste swingers de dansvloer veroverden. Er zitten ondertussen een aantal nieuwe songs in de set en blijkt dat eind 2010 een nieuwe cd wordt verwacht. Ik kijk er al naar uit. Voor de nieuwsgierigen onder ons, we konden genieten van dingen als "Choo Choo Boogie", "Lick Your Shoe", "No Work No Pay", "Jump Jive", duchtig brullen bij "Minnie The Moocher" en het ondertussen alom bekende James Brown Medley die eindigde met de tonen van "Shake Your Moneymaker", kortom PARTY TIIIIIIME !!! Iedereen tevreden en het zou niet makkelijk zijn om deze prestatie te overtreffen.

 

Pjeire Blues Vilvoorde dec 2009

De Belgische Professor Deaf uit Oost-Vlaanderen, hebben reeds zo'n succes dat zij op dezelfde avond twee keer worden geboekt. Dus verklaarde deze geleerde bluesband met frontman Eric Doyen in ceremoniale toga het festival voor officieel geopend met een sprankelende feestelijke openingsact. Dit achtkoppig jolig bluesgezelschap weet wat muziek maken is. De blazerssectie joeg al dadelijk een aanstekelijk ritme door de zaal. Eigenlijk is ook zanger/gitarist Rudy Van den Nest medefrontman want met zijn James Brown stem en via songs als "Sex Machine" of Cab Calloway's "Minnie The Moucher" wakkert hij het collectief enthousiasme aan. Ook contrabassist en drummer werpen nog vuursteentjes onder de stomende ketel. Terwijl zanger en muzikanten swing en jazz afwisselen met funk en jumpblues, voert de blazerssectie zijdelings een koperen choreografie uit of amuseert zich parodiërend als een kwajongensbende. Hitnummer blijft het onvolprezen soulvolle "It's A Man's Man's World" waarbij Rudy zich ontpopt als een ware nazaat van de grote James. Eigenlijk zou de VUB aan Prof Deaf ook een eredoctoraat moeten uitreiken wegens uitzonderlijke verdienste op zijn baritonsax.

 

Tinga Tinga Festival sept 2009

En dan was er ook de muzikale affiche die -volgens iedereen aanwezig- gewoon outstanding was: Jan Van de Ven liet het festival direct ontploffen, Melike ontroerde alle harten met haar Türkü's, Olla Vogala toonde zich als 'icoon van de volkmuziek', van Zakdoek kreeg men maar niet genoeg (er bleek plots zelfs geen regen meer te zijn) en bij het avondprogramma speelden (of beter swingden) zowel Entalla als Prof.Deaf & his Swingaholics de dansvloer compleet plat. Tot in de hele late uurtjes nog wel.

 

Meensel Blues maart 2009

Ze zijn één der laatste telgen van de big-band muziek. En geloof me, nummers als "T-Bone Shuffle" krijgen er een dimensie bij, als ze door een dergelijke formatie gespeeld worden.

Ze bestaan uit een drummer, een bassist, een gitarist/zanger, een trompettist, een alto-saxofonist, twee tenor-saxofonisten en Prof. Deaf die de bariton bespeelt. Als je met zulke bezetting geen gestalte kan geven aan nummers als "Choo Choo", "Sweeter Than Wine", "Allright, OK", "Fanny Mae" en "Minnie the Moocher" dan ben ik worst. Maar de Eardrums deden het hem en met veel overtuiging. Dit is een echte partyband. Compleet met James Brown-medley trekken ze de show naar een climax. Op een bepaald moment wordt Eric, de harmonicist van Cora Lee op het schavot gevraagd om mee te spelen. Heerlijke momenten voor Eric, om plots deel uit te maken van een big-band.

De flakkerende finale bestaat uit een rock 'n' roll-medley, "Hot Rod Lincoln", "All Shook Up", "Blue Suede Shoes" en een subliem "Jailhouse Rock".

Klassebakken dees gasten. Ze kunnen een feestje bouwen.